Ik vroeg gasten of ze in hun dagelijks leven ooit te maken hadden met Eritrese nieuwkomers in Oss.
Vaker contact, maar wel anders
Sommige gasten van Huis van Asmara werken als vrijwilliger bij Thuisinoss, of bij de Wereldwinkel, een mevrouw geeft taalles aan nieuwkomers, een mevrouw werkt bij Vluchtelingenwerk. De laatste mevrouw vertelde enthousiast dat ze genoot van deze avond. Want nu zag ze Eritrese nieuwkomers echt in hun kracht. Ze waardeerde het bijzonder dat de Ertireeers met trots aan anderen iets laten zien van hun mooie en gastvrije cultuur. Meestal krijgen Eritrese mensen in Nederland wat minder aandacht dan bijvoorbeeld de Syrische vluchtelingen die tegelijk met hen in Nederland kwamen. De Eritrese mensen zijn over het algemeen bescheiden, hebben ook een heel andere achtergrond, verschillen in cultuur veel meer met de Nederlandse cultuur dan andere vluchtelingen. Maar dat deze mevrouw nu hier in Huis van Asmara Eritrese nieuwkomers ontmoette, die het initiatief hadden genomen om meer contact te maken met andere Ossenaren en meer naar buiten te treden, dat deed haar erg goed.
Nog nooit eerder contact
De meeste gasten vertelden echter dat ze nieuwkomers eigenlijk nooit tegen kwamen in hun dagelijks leven en nog nooit eerder met een Eritrese nieuwkomer hadden gepraat. Maar de vriendelijke en vrolijke gesprekken met de Eritrese nieuwkomers in het restaurant smaakten naar meer. Verschillende gasten gaven aan dat ze nu wel echt nieuwsgierig waren geworden naar hoe Eritrese mensen het in Nederland maken en hen wel vaker wilden ontmoeten.
Twee gasten wisten dat er een Eritrees gezin verderop in de straat woonde, maar er was nog niet echt gelegenheid geweest om kennis te maken. Ze wilden nu zeker gaan zoeken naar een goed moment om een praatje te maken met de buren.
Een mevrouw dacht er over misschien nog eens wat meer rond te kijken bij Thuis in Oss. Mogelijk was daar wel een activiteit voor haar te vinden waardoor ze meer in contact kwam met nieuwkomers.
Wel wat meer bekend met mensen uit andere culturen
Een gezin vertelde dat ze niet eerder hadden kennis gemaakt speciaal met Eritrese mensen, maar wel in hun eigen gezin niet alleen twee adoptiekinderen hadden uit India en een Afrikaanse pleegdochter (met inmiddels twee kindjes), maar ook regelmatig contact hadden met een Angolees gezin.
Zij vertelden: “Een kennismaking moet van twee kanten komen, een beetje zoals de situatie hier in Huis van Asmara. Beide kanten moeten actief zijn, moeite doen.”
Het Angolese gezin dat ze nu al jaren kenden, greep elke kans aan om mee te doen. De kinderen van het gezin gingen naar school en leerden zo andere kinderen kennen, ze zijn lid van de voetbalvereniging, twee dochters van het gezin werken op het moment als afwasser in een restaurant. Het gezin woont in een dorp, misschien is het dan makkelijker om mee te doen. Maar aanpakken, niet isoleren, dat is volgens deze gasten heel wezenlijk.
Het is lastig dat nieuwkomers uit Eritrea vaak geen opleiding hebben en dat er daardoor heel veel banen niet voor hen mogelijk zijn. Maar daarom, benadrukten deze gasten, is het ook zo belangrijk dat ontmoetingen van twee kanten komen. Als de twee kanten echt belangstelling hebben voor elkaar, kunnen er misschien toch manieren gevonden worden om isolement te doorbreken.
Huis van Asmara 